Wieś położona w obrębie Padołu Zamojskiego, nad rzeką Łabuńką, przy
jej ujściu do Wieprza.
W I poł. XV w. Ruskie Piaski
wchodziły w skład dóbr kraśniczyńskich Hurki Lubartowicza. W 1464 roku wieś należała
do Aleksandra i Janusza Hurkowiczów. Na początku XVI w. właścicielem
Ruskich Piask został Florian Zamoyski. W rękach rodziny Zamoyskich wieś
pozostawała do XVIIIw. W roku 1767 Ruskie Piaski były w posiadaniu Adama
Suchodolskiego, kasztelana słonimskiego, a po jego śmierci stały się własnością
jego żony Katarzyny. Następnie dobra przeszły w ręce Józefa Puchały, senatora
i kasztelana Królestwa Polskiego, żonatego z Antoniną Suchodolską. Po jego
śmierci w 1822 roku dobra złożone z Ruskich Piask, Nowej Wsi i Wólki Nieliskiej
przejął syn Tomasz Puchała, były porucznik wojsk polskich. Nowy właściciel nie
mieszkał jednak w Ruskich Piaskach ale w Kątach, natomiast Ruskie Piaski
wydzierżawił Rakowskiemu. W 1853 roku majątek w związku z jego zadłużeniem
został wystawiony na licytację i kupili go Marianna i Barthold Mannowie. W
1860 Ruskie Piaski trafiły w ręce Władysława Wyżgi, w 1869 roku Wacława
Daniszewskiego, żonatego z Władysławą Bentkowską, a w 1873 roku
Aleksandra Józefowicza. Ten ostatni w 1901 roku sprzedał tutejszy folwark
Adamowi Gasztoldowi Bukrabie, synowi Klemensa, który gospodarował w nim do
swojej śmierci w 1937 roku. Następnie dobra te odziedziczył jego syn Stanisław
Bukraba, major III pułku Szwoleżerów Suwalskich, właściciel dóbr do reformy rolnej
w 1944 roku. W 1906 roku Adam Gasztold Bukraba wybudował w majątku pałac.
We wsi istniała niegdyś cerkiew. Najstarsza wzmianka o niej
pochodzi z 1531 roku. W 1759 roku była tu drewniana cerkiew parafialna p.w.
Wniebowzięcia NMP, która należała do dekanatu szczebrzeszyńskego. Jej istnienie
notowano jeszcze pod koniec XIX wieku.
Od 1875 roku istniała we wsi największa w guberni lubelskiej
gorzelnia parowa o mocy 28 koni mechanicznych, przerabiająca dziennie 160
korców kartofli. W 1885 roku gorzelnia spłonęła i nie została odbudowana. Pod
koniec XIX wieku były tu także dwa młyny wodne i młyn amerykański. W 1885 roku
dobra Ruskie Piaski składały się z folwarków: Ruskie Piaski, Zamszany i
Podstary Zamość, osady Leśniczówka i wsi: Ruskie Piaski, Nowa Wieś i Wólka
Nieliska.
W 1921 roku część dóbr właściciel rozparcelował i sprzedał chłopom.
W 1929 roku Adam Bukraba posiadał tu 553 ha ziemi i gorzelnię, młyn wodny
należał do J.Dąbrowskiego i F.Gocha, a drugi młyn dzierżawił H.Gwercman.
Na poczatku grudnia 1942 roku Ruskie Piaski zostały wysiedlone
przez Niemców. W noc sylwestrową 1942/1943 oddział partyzancki AK wysadził we
wsi most kolejowy. 4 stycznia 1943 roku w odwecie za wysadzenie mostu
kolejowego przez polskich partyzantów rozstrzelano stróża mostu i jego żonę.
W 1948 roku wybudowano we wsi drewniany młyn wodny.
Powyższe informacje pochodzą z książki Józefa Niedźwiedzia pt. „Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego” (Oficyna Wydawnicza Kresy, Zamość 2003)